Hoe het was op de Vlieland week (ervaringen van twee beginners)


vllnd pont klDat je je in een opwelling opgaf voor iets wat de Vlieland week heet.

Dat je dan een ‘paklijst’ krijgt: of je ook een vuurpijl meeneemt. Of je je sleeplijn niet vergeet. Je helm. Je pomp, je kompas, je thermoskan, je neopreen alles.

Dat je na de eerste schrik (vuurpijl! helm!) eerst maar eens naar Arjan Bloem gaat. Dat je later nog eens een doos vol spullen laat komen. Dik neopreen voor koud weer. Dun neopreen voor warm weer. Gasje, waterzak. Pet, neusklem.
Wit rondschijnend licht.

vllnd strand op klDat je denkt aan wat ze op de club zeiden - het ergste is je kano over het duin dragen. Je had nog niet gedacht in termen van erg, maar opeens hoor je ze ook ‘dapper’ zeggen op de club. Van de andere eerstejaars gaat niemand.
Je pakt extra ibuprofen in, en paracetamol. Druk- en rekverband.

Dat je een dag later die kano al over het duin hebt, je helm en je vuurpijlen in je luik. Dat je tent staat en je thee zet met je gasje. Dat je acht boterhammen smeert voor een hele dag varen. Je houdt je vast aan de nieuwe wetenschap dat er meer mensen zijn die onlangs begonnen met varen. Alle leeftijden. Je oefent de namen.

Dat je dan diep adem haalt en je paracetamol ook in je boterhamzakje doet. vllnd camping klDat je een uur later voor het eerst surft op de golven, de horizon aan alle kanten.
Dat je jezelf drie dagen later het verschil hoort uitleggen tussen een zwem- en een reddingsvest, nadat je de halve dag op de lage steun oefende.
Dat je plots de voordelen ziet van soep uit een pakje.
Dat je opeens een diploma haalt. 

Je krijgt nieuwe inzichten. Dat de veerboot die aankomt of vertrekt golven maakt, om op te surfen. Dat je met je kano kunt dansen op de wals in de vloedstroom van Stortemelk. Dat Stortemelk dus het zeegat is tussen Vlieland en Terschelling.
Dat een getijstroom van meer dan twee knopen betekent dat je bijna niet vooruitkomt, of juist vliegt – dat je daarover moet nadenken. Dat zeehonden vanaf zandplaten als wolven huilen.

Je hebt die apps op je telefoon over de wind – hoe hard, waarvandaan - en te weinig woorden: gelukkig, dankbaar – die zijn te groot. Maar dat ben je dus wel, ook als dan ’s avonds dat buffet klaarstaat. Of als in de ochtend dat koudklamme neopreen weer droog blijkt. En ook dat je paracetamol en je rekverband onaangeroerd blijft, en je vuurpijl godzijdank ook.

Dat je na afloop één ding zeker weet: volgend jaar weer naar Vlieland.

Romana Abels
Nico Bos

Deelnemers aan de beginnersgroep van 2017.

vllnd tersch in zicht